W klasie

Poglądy Montessori zostały zainspirowane głębokim szacunkiem dla wszystkich aspektów życia i tworzenia. Wyznawała ona filozofię holistyczną oraz interesowała się tym, co wspólne dla jednostki i Wszechświata – związkiem między osobowością a wszechświatem. Widziała edukację jako fundament w kształtowaniu ludzi na wszystkich czterech płaszczyznach, jako sposób na rozwój osobowości oraz jako „niezbędną do życia ” (pozytywne wczesne doświadczenia są niezbędne w łagodnym przejściu z dojrzewania w dorosłość).

Materiały mają w tym pomóc poprzez stawianie wyzwań inteligencji dziecka. Przygotowane środowisko tworzy most między światem dziecka, a światem dorosłych, stymulując zainteresowania i dostarczając doświadczenia odpowiednio związane z na wszystkich płaszczyznach (duchowej, społecznej i fizycznej). Każdy poziom jest inny i przygotowuje do następnego, fizycznie i psychicznie, opierając się na poprzednim i przygotowując do kolejnego.

Twórcza praca jednostki ma momenty kulminacyjne, zwanie fazami wrażliwymi, kiedy to każde dziecko może uczyć się danej umiejętności z ogromną łatwością. Fazy te, w połączeniu z kontekstem środowiskiem społecznym (rodzina, szkoła, region) odpowiadają na potrzeby i skłonności dziecka do działania na nich, budując osobowość przystosowaną do czasu i miejsca.

Dorosły w pedagogice Montessori pracuje z dzieckiem pośrednio, „umysł pracuje sam, poruszony własną mocą”, a jego zadaniem jest ukierunkowanie każdego umysłu na pracę w taki sposób, aby „dać mu możliwość samodzielnego rozwoju, aby dać mu swobodę w podążania własną drogą” .

Kosmos

Ludzie stali się początkiem nowego rodzaju życia – „życia umysłu” – są w tej dziedzinie wyjątkowymi specjalistami, brak wbudowanych biologicznie schematów działania jest odbierana jako pozytywna cecha – potrafią dostosować się do każdego środowiska, niezależnie od klimatu i możliwości, jakie ono przynosi. Fakt ten narzuca specjalną odpowiedzialność za nasze wybory. Montessori zachęca nas do „obserwowania zachowania ludzi, którzy wpływają na naszą ziemię”. Człowiek zmienia naturę: tworząc nowe gatunki i wpływając na te istniejące  (dostarczając wodę i przenosząc gatunki zwierząt), wydobywając złoża naturalne i budując: dla dzieci, społeczeństwa i świata. W tym wszystkim najważniejszy jest duchowy aspekt człowieka, bo to duch prowadzi człowieka w czasie jego ewolucji, sprawiając, że człowiek zmieniał się nie tyle fizycznie, co psychicznie: tworząc niematerialne wytwory społeczeństwa – język, systemy liczbowe. Każda jednostka ma przed sobą zadanie do wykonania: przygotować środowisko przyjazne dla tworzenia, jednostki, społeczeństwa.

Właściwe użycie edukacji, w nawiązaniu do Monessori to pomoc w tworzeniu nowego świata, zbudowanego na powszechnym pokoju, w którym ludzie żyją razem, gdzie zostaje zachowana równowaga w zaspokajaniu potrzeb materialnych i duchowych. Jeżeli będziemy podążąć za naturalnym prawem rozwoju, Montesorri wierzy, że przyniesie to wymierny, ogromnie pozytywny skutek dla ludzkości. Przeżywszy tragedie pierwszej połowy dwudziestego wieku jej idee idą ponad rozwój osobisty i zaangażowanie w ruch na rzecz światowego pokoju nominowały ją do nagrody Nobla. Jej zbiór esejów jest podstawą do zrozumienia jej praktycznego podejścia do edukacji która pozostaje w związku rozwojem człowieka jako jednostki oraz jego społeczeństwa.

Tytuł: What is Montessori Education?
Autor: Rachel Barraclough
Źródło: Montessori Commons
Licencja: „CC BY 3.0
Tłumaczenie tekstu: DomoweMontessori.pl